ประวัติความเป็นมา

วัดตันตยาภิรม เป็นวัดยุคกรุงรัตนโกสินทร์ สร้างในสมัยกลางรัชกาลที่ 5 เป็นวัดเล็กที่มีเรื่องราวเท่าที่สืบค้นได้ ว่า เมื่อประมาณ พ.ศ.2425 ท้องถิ่นนี้เรียกว่่าบ้านบางรัก เมืองตรัง   

ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2461 ทางราชการได้ถือเอาวัดนี้เป็นสถานที่ประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยา จนปี 2476 ภายหลังจากการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ มาเป็นระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตย์เป็นประมุข พิธีการถือน้ำพิพัฒน์สัตยาจึงได้ยุติไป

วัดตันตยาภิรม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 26 เมษายน 2463 เนื้อที่มีความยาว 3 เส้น กว้าง 2 เส้น ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2472  โดยวัดตันตยาภิรม มีเนื้อตั้งวัดทั้งสิ้น 9 ไร่ 76 ตารางวา ตามโฉนดเลขที่ 2898 เล่ม 29 หน้า 1098 อำเภอเมืองตรัง 

ลำดับเจ้าอาวาสวัดตันตยาภิรม ที่สืบค้นได้ดังนี้

1.  เจ้าอธิการขาว (หลวงพ่อขาว)

2.พระปลัดแสง

3.พระอธิการขำ

4.พระภิกษุวิมล (รักษาการ)

5.พระราชสารโสภณ (ช้วน ปุณฺณมหาเถร) พ.ศ. 2491-2531

6.พระวิสุทธิศีลาภรณ์ (สำเริง สุทธสีโล ตุลยะสุข )พ.ศ. 2531 -2544

7. พระครูอาทรกิตยานุกูล ปัจจุบัน

วัดแห่งนี้มีเนื้อที่ประมาณ 35 ไร่ ทั้งนี้ สภาพของวัดตั้งอยู่บนที่ราบสูง แต่ไม่มีคูน้ำล้อมรอบ ซึ่งต่อมา ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ใกล้เคียงได้เข้ามาใช้พื้นที่วัด ทั้งในการเพาะปลูก และการสร้างบ้านพักอาศัย จนปัจจุบันเนื้อที่ของวัดเหลืออยู่เพียงแค่ 21 ไร่ กระทั่งเมื่อปี 2455 “สมเด็จพระมหาสมณเจ้ากรมพระยาวชิรญาณวโรรส” เสด็จ ตรวจราชการคณะสงฆ์ส่วนภูมิภาค และได้มาประทับที่วัดกันตัง ทรงเห็นว่า ที่ตั้งวัดมีภูมิประเทศดีมาก จึงได้พระราชทานนามใหม่ว่า วัดตรังคภูมิพุทธาวาส

สำหรับปูชนียวัตถุภายในวัด ซึ่งเป็นที่สนใจของบรรดาพุทธบริษัททั้งหลาย ก็คือ พระประธานในพระอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดพระเพลา กว้าง 43 นิ้ว พร้อมด้วยพระอัครสาวก ซ้ายขวา อีก 2 องค์ ซึ่งล้วนแต่สร้างด้วยหินอ่อนทั้งสิ้น โดยตามหลักฐานพระประธานดังกล่าวนั้น “พระยารัษฎานุประดิษฐ์” ได้นำมาจากเมืองปีนัง ประเทศมาเลเซีย โดยทางเรือ เมื่อสมัย 100 กว่าปีมาแล้ว ก่อนนำมาประดิษฐานในพระอุโบสถ

อย่างไรก็ตาม “พระพุทธรูปหินอ่อน” ทั้ง 3 องค์ดังกล่าว ต่อมาได้มีการต่อเติมพระเกตุเมาลี และพระกรรณ ให้ยานยาว แล้วใช้สีทองทาทับองค์พระเพื่ออำพราง ทั้งนี้ ก็เพื่อเป็นการป้องกันการโจรกรรม เพราะในอดีตเคยถูกขโมยไปจากวัดมาแล้วครั้งหนึ่ง สาเหตุเพราะคนร้ายหวังทองคำในพระเศียร หากแต่ไม่สามารถนำไปได้ตลอดรอดฝั่ง “พระพุทธรูปหินอ่อน” จึงยังประดิษฐานอยู่ในพระอุโบสถดังเดิม

ศิลปกรรมโบราณที่คู่วัด และคู่กับพระประธาน ที่บริเวณหน้าพระอุโบสถ ก็คือ รูปปั้นสิงโต และช้าง ที่แกะสลักจากหินอ่อน อย่างละ 1 คู่ ซึ่งได้มาจากสถานที่เดียวกัน และยุคสมัยเดียวกันกับพระประธาน คือ เมื่อปี 2436 ในขณะที่พระอุโบสถของวัดแห่งนี้ ซึ่งสร้างขึ้นเมื่อปี 2476 ขนาดกว้าง 11 เมตร ยาว 18 เมตร ก็มีลักษณะเด่นคือ หลังคามุงด้วยกระเบื้อง ส่วนบริเวณร่องลมก็มีลวดลายฉลุเก่าแก่ จนกระทั่งต่อมา ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน โดยกรมศิลปากร ไปแล้ว

"สังเค๊ด" หรือ "ธรรมาสน์" ในพระอุโบสถ ซึ่งเขียนด้วยลายไทยงดงาม ก็ยังเป็นของ "หลวงปู่ลบ" เจ้าอาวาสรูปแรก ซึ่งเป็นของระลึกที่ได้รับพระราชทานมาจากรัชกาลที่ 5

นอกจากนั้น “สังเค็ด” หรือ "ธรรมาสน์" ในพระอุโบสถ ซึ่งเขียนด้วยลายไทยงดงาม ก็ยังเป็นของ “หลวงปู่ลบ” เจ้าอาวาสรูปแรก ซึ่งเป็นของระลึกที่ได้รับพระราชทานมาจากรัชกาลที่ 5 พร้อมด้วยพระบรมรูปของพระองค์ท่าน ที่มีการตกแต่งด้วยเงินอย่างสวยงามมาก รวมทั้ง “ตู้พระธรรม” ที่ได้รับพระราชทานจากรัชกาลที่ 5 เช่นเดียวกัน โดยที่เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ “พระครูถาวรศีลวัฒน์” ได้เก็บรักษาไว้ในกุฏิของท่านเป็นอย่างดี

บริเวณลานวัดได้มีการสร้างศาลาบูรพจารย์ หรือ “ศาลาพระครูบริสุทธิศีลาจารย์สังฆปาโมกข์” ประดิษฐานรูปเหมือนอดีตเจ้าอาวาสทั้ง 3 องค์ที่ผ่านมา ส่วนที่บริเวณหน้าวัดได้มีการสร้าง “พระพุทธชัยมงคล” ปางลีลาประทานพร โดยเป็นหินทรายเหลือง สูง 5.9 เมตร พร้อมด้วยสิงโตคู่ ที่สร้างด้วยหินอ่อน

“วัดตรังคภูมิพุทธาวาส” นอก เหนือจากเป็นสถานที่ให้ชาวพุทธได้เข้าไปฟังคำสั่งสอนของสมเด็จพระสัมมา สัมพุทธเจ้าแล้ว เมื่อถึงคราวบ้านเมืองไม่สงบวัดแห่งนี้ก็ถูกใช้เป็นที่ดับทุกข์ของชาวบ้าน หลายต่อหลายครั้ง ดั่งเช่นครั้งที่มีเหตุการณ์จลาจลเผาที่ว่าการอำเภอกันตัง เมื่อปี 2538 ชาวบ้านที่เดือดร้อนเนื่องจากไม่สามารถติดต่อกับราชการได้ ก็ได้ใช้วัดแห่งนี้เป็นที่ว่าการอำเภอชั่วคราว นับเป็นศาสนสถานอันสงบสุข และร่มเย็นจริงๆ

นอกจากนี้ ในคราวที่พระบาทสมเด็จพระปกเกลาเจาอยูหัวเสด็จเลียบมณฑลภูเก็ตเมื่อพุทธศักราช 2471 ไดเสด็จมายังสระกะพัง สุรินทรในวันที่ 9 กุมภาพันธ ปรากฏความตามหนังสือพระบาทสมเด็จพระปกเกลาเจาอยูหัว เสด็จเลียบมณฑลภูเก็ต พุทธศักราช 2471 วา “.... เวลา 16.30 น. ทรงรถยนตพระที่นั่งไปประพาสและเสวยพระสุธารสเครื่องวางที่วนะ สะพังแลวเสด็จกลับประทับแรมที่ ตําหนักผอนคลาย....” (สถาบันพระปกเกลา, 2543, หนา 186 ) เดิมกอนเขาสูพุทธศตวรรษที่ 26 คือในราวกอนพุทธศักราช 2500 พระอารามนี้เปนพระอารามในชนบทที่ไมคอยจะไดรับ การปรับปรุงดูแลมากนัก เพราะเหตุเปนวัดในสถานที่หางไกล มีพุทธศาสนิกที่จะนําทําบุญทํานุบํารุงไมมากดังพระอารามในพระนคร รูปแบบ เสนาสนะที่สรางขึ้นก็มิไดวิจิตรหรูหรา คงแตเพื่อพออยูอาศัยและปฏิบัติกิจสงฆไดเพียงนั้น พระพรหมจริยาจารย (สงัด ปฺญาวุโธ) อธิบายวา “ ....จะเลาความใหฟงวาสมัยมาอยู ( ป 2499) เพราะวาวัดนี้มันจะรางมิรางแหลอยูแลวตอนนั้นเปนวัดบานนอก ก็เลยยกคณะ กันมาอยู มีพระสองรูปและเณร เสนาสนะที่อยูที่อาศัยของพระและเณรก็ไมสมบูรณไมพอ อยูก็ลําบากในตอนเริ่มตน แตเราก็หวั่นไหว สมัยนั้นไมมีไฟฟา ไดอาศัยตะเกียงเจาพายุเณรตองกางมุงนอนบนลานวัดขางๆ โบสถ มีตนไมตนหนึ่งลักษณะเปนพุม เณรก็ขึ้นไปใชนอน กัน ตอมาก็มีผูศรัทธาสรางกุฏิเล็กใหอยู กุฏิละรูป...” (พระพรหมจริยาจารย (สงัด ปฺญาวุโธ), 2564) ตามเดิมพระพรหมจริยาจารย เปนชาวจังหวัดตรัง แตในสมัยเด็กมีโอกาสไปเรียนบาลีและปริยัติธรรมที่สํานักศาสนศึกษา วัดคูหาสวรรค จังหวัดพัทลุง แลเริ่มตนเปนครูสอนมาแตนั้นกระทั่งทราบขาววาจังหวัดตรังขาดครูผูมีความรูความสามารถจึงยายมาจําวัด ณ พระอารามแหงนี้โดยพุทธศักราช 2499 ไดริเริ่มเปดสํานักศาสนศึกษาวัดกะพังสุรินทร สอนพระปริยัติธรรมแผนกธรรมและบาลี จนขยาย เปนโรงเรียนพระปริยัติธรรม สหธรรมประชาสรรค ในพุทธศักราช 2515 เพื่อตองการใหพระภิกษุ สามเณร ไดมีความรูแตกฉาน และศึกษาหลักธรรมคําสอนของพระพุทธศาสนา ไดอยางลึกซึ้ง มาประพฤติปฏิบัติและอบรมสั่งสอนประชาชนใหเปนผูมีคุณธรรมจริยธรรม โดยการจัดการศึกษาซึ่งทานเจาคุณไดบุกเบิก มาแตตนนั้นมิใชวาจะสามารถดําเนินการไดโดยงายในทางกลับกันตองฝาฟนอุปสรรคและความยากลําบากนานาประการเพื่อใหพระและ เณร สามารถดํารงชีพได ดังที่ทานเจาคุณอธิบายวา “...เมื่ออาตมาดํารงตําแหนงเจาอาวาสป 2505 ก็ทํางานมาโดยตลอด มิไดหวั่นไหวกับความลําบาก ตองคิดและวางแผนหลายอยาง ตั้งแตปากทอง ถึงความเปนอยู ตองหาเงินทอง อาหาร การขบฉัน เมื่อไดเงินมาทั้งจากการบริจาค การทอดกฐิน ก็ตองเอาไปสรางเสนาสนะ ที่จําเปนมีไมมากพอจะใชหาอาหารฉันไดตลอด จึงตั้งมูลนิธิวัดกะพังสุรินทร (พุทธศักราช 2518 ) เพื่อตอไปขางหนามูลนิธิตั้งไว เราตายไป ไมเปนไร คนอื่นมาทํางานสืบตอไปได จนกระทั่งบัดนี้ก็สามารถนําดอกผลมาใชจาย ใหอยูไดยามลําบาก..”(พระพรหมจริยาจารย (สงัด ปฺญาวุโธ), 2564

เมื่อแรกสรางโรงเรียนพระปริยัติธรรม สหธรรมประชาสรรค ทางวัดยังขาดแคลนทุนรอนที่จะใชในการกอสรางอยูมาก จึงตอง อาศัยความสมัครสมานสามัคคีของบรรดาพระภิกษุสามเณรชวยกันลงแรงกอสราง ซึ่งอาคารโรงเรียนที่เกิดจากความรวมแรงรวมใจของ พระภิกษุในคราวนั้นแมในปจจุบันก็ยังคงใชได ทั้งยังเปนอาคารที่เปนพยานแหงความมุงมั่นอุทิศตนเพื่อพระศาสนาของพระภิกษุและ สามเณรเหลานั้นไดเปนอยางดี ดังที่ทานเจาคุณเลาวา “...ตอนสรางโรงเรียนราวป พ.ศ. 2515 ไมมีปจจัยอาศัยแรงพระแรงเณรที่มาเรียน บาลี จึงใชคาจางนอยและมีพระรูปหนึ่งมีความรูทางดานการกอสรางมาชวยเหลือ เอาแรงมาชวยกันตลอด ฉะนั้นโรงเรียนหลังนี้ใชเงินไป ประมาณ 400,000 บาท เทานั้น เปนอาคารสองชั้นและใชมาจนกระทั่งทุกวันนี้...” (พระพรหมจริยาจารย (สงัด ปฺญาวุโธ) , 2564) เมื่อการศึกษาเปนประดุจดังหัวใจของพระอารามในดามขวานแหงนี้ในพุทธสักราช 2519 จึงไดจัดตั้งโรงเรียนพุทธศาสนาวันอาทิตย เปดโอกาสใหกุลบุตร กุลธิดา ที่สนใจไดเขาเรียนอยางตอเนื่องมีการปรับปรุงพัฒนาวิธีการเรียนการสอนมาอยางตอเนื่องเพื่อประโยชน สูงสุดของผูศึกษา นับถึงปจจุบันมีผูผานหลักสูตรนี้หลายรอยคน พระพรหมจริยาจารย ผูบุกเบิกโรงเรียนแหงนี้เลาความภาคภูมิใจ อยางหนึ่งวา “ …อาตมาจะเลาใหฟง มีอยูวันหนึ่ง อาตมาไปงานศพพระรูปหนึ่งในฝงประเทศมาเลเซีย เมื่องานเสร็จแลว มีผูหญิงคนหนึ่ง วัยกลางคนและลูกยังไมไปไหน คนอื่นเขาออกไปหมดแลว อาตมาจึงถามวามีธุระอะไรหรือที่ยังไมกลับ เธอตอบวาหนูเรียนโรงเรียนพุทธ ศาสนาวันอาทิตยวัดกะพังสุรินทร และมามีครอบครัวอยูฝงประเทศมาเลเซีย กระทั่งลูกโต พอทราบขาววาหลวงพอมา จึงอยากจะไปกราบ หลวงพอ กราบเรียนใหทราบเทานั้นไมมีอะไรเราก็มีความรูสึกปลื้มใจวาการศึกษาพระพุทธศาสนาที่ทํามานั้นไดผล จึงยกตัวอยางใหฟง และก็คิดวาจะไมเลิกทําและทําตอไป ...” (พระพรหมจริยาจารย (สงัด ปฺญาวุโธ), 2564) นอกจากการจัดการศึกษาทั้งพระปริยัติธรรมสําหรับพระภิกษุและสามเณรจนประสบความสําเร็จเปนที่ยอมรับอยางกวางขวาง แลว ทานเจาคุณยังไดจัดตั้งกองทุนศึกษาสงเคราะหและสวัสดิการพระสังฆาธิการ จังหวัดตรัง ขึ้นเมื่อพุทธศักราช 2522 เพื่อสงเสริมการ ศึกษาของพระภิกษุ สามเณรและนักเรียน ตลอดจนอบรมใหความรูแกประชาชนในชุมชนโดยรอบ ทั้งในจังหวัดและจังหวัดใกลเคียงเพื่อ นําหลักธรรมทางพุทธศาสนาไปประพฤติปฏิบัติกระทั่งในพุทธศักราช 2527 กรมศาสนาไดยกยองสํานักเรียนเปนสํานักเรียนตัวอยาง ระดับภาค นอกจากนี้ ตั้งแตพุทธศักราช 2544 เปนตนมาแมชุมชนโดยรอบมีความพรอมมากขึ้น และมีโรงเรียนของตนแลว ทางวัดกะพังสุรินทร ก็ยังใหการอนุเคราะหแกโรงเรียนโดยใหพระอาจารยจากพระอารามเขาไปชวยสอนวิชาพระพุทธสาสนาและสอนธรรมศึกษา คุณูปการ ที่ปรากฏชัดเจนเปนอเนกปริยายของพระพรหมจริยาจารย อาจสรุปไดดังความตอนหนึ่งแหงประกาศพระบรมราชโองการ สถาปนาสมณศักดิ์ พระธรรมรัตนากร ขึ้นเปนพระพรหมจริยาจารย ความวา “ ...สรรพกิจที่ พระธรรมรัตนากร ไดปฏิบัติบําเพ็ญมาตลอดแลวนั้น ยอมเกิด ผลดีแกพระพุทธศาสนา ประเทศชาติ และประชาชนโดยทั่วไป จึงนับไดวาเปนผูมีความอุตสาหวิริยะ อุทิศตนใหแกพระพุทธศาสนาและ สังคมอยางแทจริง บัดนี้ พระธรรมรัตนากรเปนผูเจริญดวยพรรษายุกาลรัตตัญูเถรกรณธรรม มั่นคงในพรหมจรรยเนกขัมมปฏิปทา มี จริยาวัตรนาเลื่อมใส มีวัตรจริยาเปนที่เคารพสักการะ แหงพุทธบริษัทโดยทั่วไป สมควรที่จะไดยกยองใหดํารงสมณฐานันดรสูงขึ้น...” (ราชกิจจานุเบกษา เลมที่ 125 ตอนที่ 5ข ลงวันที่ 11 มีนาคม 2551

นอกจากประวัติและความสําคัญของพระอาราม ในดานการศึกษาซึ่งกลาวมาแลว วัดกะพังสุรินทร ยังมีบทบาทและความสําคัญ แกการพระศาสนาและการคณะสงฆอีกหลายประการ อาทิ เปนที่ทําการของเจาคณะใหญหนใต ซึ่งดูแลเขตปกครองสงฆในหนใตทั้ง 3 ภาค และรวมถึงคณะสงฆในประเทศมาเลเซียซึ่งแมเสนแบงพรมแดนจะแบงเขตแดนขาดออกจากกันแลว แตศาสนาจักรยังคงเปนไปตามวิธีเดิม ซึ่งมีมาแตอดีต โดยคณะสงฆมาเลเซียยังแบงการปกครองเปนรัฐ มีเจาคณะรัฐซึ่งสุลตานแหงรัฐนั้นๆ เปนผูใหการรับรอง มีฐานะเทียบ เจาคณะใหญหนใต และคณะสงฆไทย ความสัมพันธของสองคณะสงฆในพื้นที่ประเทศไทยและมาเลเซียเห็นไดจากการไปมาหาสูกันอยางเสมอ แมในพิธีกรรมหรือกิจกรรมตางๆก็มีการกระทํารวมกันเกื้อกูลกันโดยตลอด เชน การรวมเจริญพระพุทธมนตถวายพระพรในวันเฉลิม พระชนมพรรษา การจัดสอบบาลี และนักธรรม เปนตน ศาสนสถานภายในพระอาราม ภายในวัดกะพังสุรินทร มีศาสนสถานที่สําคัญหลายแหง แมจะไมไดเปนอาคารที่สวยงามวิจิตรดวยการสรางหรือตกแตงประดับ ประดา แตก็เปนศาสนสถานหรืออาคารภายในวัดซึ่งสรางขึ้นจากความศรัทธา และความรวมมือรวมแรงของพระภิกษุ สามเณร ตลอดจน พุทธศาสนิกชน กลาวคือ พระอุโบสถเดิม ภายหลังจากที่ไดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2480 พระอธิการแยม เจาอาวาสในสมัยนั้น จึงมีดําริ ใหสรางอุโบสถขึ้น 1 หลัง กวาง 9.50 เมตร ยาว 15.40 เมตร ตอมาแลวเสร็จในสมัยพระอธิการเพิ่มเปนเจาอาวาส ไดทําการผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 ตรงกับวันอาทิตยขึ้น 15 คํ่าเดือน 6 ปกุน ลักษณะสถาปตยกรรมเปนไปอยางเรียบงาย มีเสาไมรับนํ้า หนักผนังหลอปดดวยปูน หลังคา 2 ชั้น มุงกระเบื้องปูนรูป 4 เหลี่ยม พระอุโบสถหลังนี้ไดรับการบูรณะใหมในป พ.ศ. 2525 โดยคงรูปราง และโครงสรางเดิมไว แตเปลี่ยนหลังคาเปนกระเบื้องลอนเล็กในปจจุบันใชเปนพระวิหารสําหรับสวดมนต ทําวัตรเย็น ภายในประดิษฐาน พระประธานเปนพระพุทธรูปปูนปน สรางขึ้นเมื่อใดไมปรากฏ ทราบแตเพียงวาผูปนเปนชาวพัทลุงชื่อชางหนู เบื้องซายและขวาเปน พระพุทธรูปทรงเครื่อง จีวรลายพุดตาน ปูนปน พระอุโบสถหลังใหม ในระยะเวลาตอมาสภาพอุโบสถเดิมมีขนาดเล็กไมเพียงพอตอความตองการ โดยเฉพาะการที่จะตองประกอบพิธีในวาระสําคัญ ตางๆ ในฐานะที่เปนวัดที่จําพรรษาของเจาคณะใหญหนใต พระพรหมจริยาจารยจึงมีดําริใหสรรหาพื้นที่ใหมเยื้องลงมาทางทิศใต สําหรับ การสรางพระอุโบสถใหม โดยไดจัดสรางเปนอาคารทรงจัตุรมุขยอดปรางค รอบพระอุโบสถมีระเบียงโดยรอบ มีบันไดนาคอยูทิศตะวัน ออก หลังคาพาไลยื่นตอออกจากตัวพระอุโบสถทุกดาน รับนํ้าหนักดวยเสาพาไลในระยะเดียวกับระเบียง ภายในประดิษฐานพระประธาน เปนพระพุทธรูปหลอดวยโลหะ ปางมารวิชัย สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย (ชวง วรปฺโญ ป.ธ.9) ผูปฏิบัติหนาที่สมเด็จพระสังฆราช ถวายพระนามวา “ พระพุทธสิหิงคศรีตรังพรหมประชามหาโชค” หอสมุด จํานวนหนึ่งหลัง สรางขึ้นเมื่อป พ.ศ. 2537 ศาลาพักรอน (ศาลาถาวร) จํานวนหนึ่งหลัง สรางขึ้นเมื่อป พ.ศ. 2543 ศาลาธรรมสภา และศาลาบูชาพระ สรางขึ้นเมื่อป พ.ศ. 2547

บูรพาจารย

นับแตอดีตจนถึงปจจุบัน วัดกะพังสุรินทร มีเจาอาวาสปกครองเทาที่สืบคนได ปรากฏนาม โดยลําดับ จํานวน 15 รูป คือ 1. พระครูวิเชียร 2. พระนาค 3. พระหนู 4. พระดวน 5. พระลอม 6. พระปลอด 7. พระเรือง 8. พระอธิการแยม 9. พระอธิการแดง 10. พระสมุหเขียน 11. พระสมุหซวน พ.ศ. 2480 – 2488 12. พระอธิการเพิ่ม พ.ศ. 2488 - 2497 13. พระสมุหแพ พ.ศ. 2497 – 2499 14. พระมหาเกลื่อม พ.ศ. 2499 – 2505 ปจจุบัน มีสมเด็จพระมหาวชิรมังคลาจารย์ (สงัด ปฺญาวุโธ) เจาคณะใหญหนใต เปนเจาอาวาส

ขอบคุณข้อมูลจากหนังสือวัดทั่วไทย SBL บันทึกประเทศไทย